Gelin, oturun, size 1988 senesinde başlayan (ne yazık ki masal olmayan) bir şeyi anlatayim.
Tatildeydik Gümüşyakada, kocam, ben, kızlarımız.
Bir gün kızım ağlayıp bana geldi kayınvalidemın (kazadan sonra beyninden özürlü olan) üvey oğlusu ne yaptığını anlattı.
… Aletini çıkartıp kızımın eline vermişti ve bu vaziyet mastürbasyon yaptı.
Allah biliyor ki ben anne olarak bir süre hata yaptım ama şükür ediyorum ki çoçuklarıma bunu bana anlatabilecek kadar güven vermişim.
Bağrıp çağrıp evi dolaştım. Destek aradım. Polise gidecektim tabi ki. Ne yazık ki kayınvalidem ona karşı geldi ve daha da yazık ki kocam kendi çoçuklarına destek olacağına Annesine destek oldu.
Yıllar öyle böyle yuvarlanıp gittik ama… çoçuklarım bana hala ozaman ki olayları unutamadıklarını ve aile problemleri yaşadıklarını bana anlatıklarında… kalbim kırıldı, sinirlerim boşaldı.
Kocama ozamanı neden hiç bir şey yapmadığını sorduğumda bana bağırdı hatta bir kere alay bile etti.
Sinir, sigara, kahve, düşünceler… öyle bir haleye geldim ki 32 sene yamadığımı ilk defa yaptım peş peşe kayınvalideme bağırdım. Hem de fusuli bir şeyler yüzünden… Bundan önce herşeye rağmen kesinliklen ona karşı bir saygısızlığım görülmemiştir.
Aklımı kaybedeceğime dedim çoçuklarla konuşayim. Onlar sağolsun babalarınla konuşmaya karar verdiler. İlk defa. Ozaman e kadar tek konuşan bendim.
Olayları çoçukların ağızından duyduğunda kocam dondu kaldı. Tek konuştuğu şey neden hiç bir şey yapmadığını bilemediği idi.
Yani. Neden bir şey yapmadığı belli. Annesi bir şey dediğinde hipnoz olup donuyor etrafını görmüyor da duymuyor da.
Dayanamaz haleye geldiğimde facebook ta artık susmayacağımı ve herkez ona göre adım atsın diye yazdım.
Tabi ki reaksyonlar geldi. Öyle de… böyle de.
Kayınvalidem 2 gündür telefonda benlen konuşmaya uğraştı fakat ben onun numarasını gördüğümde telefonun sesini kapatım. İkinci gün öğlen saatlerde artık telefonu kaldırdım. Bana neler olduğunu sordu ve ben (üçüncü defa) detaylı anlattım. Ozamanı polise gideceğimi ve o karşı geldiğini söylediğimde bana ‘Herhalde onun çoçuklarını düşünmüşümdür. Evlenemez bir şey yapamaz Babası tımarhanede derler.’ dedi. Ben de ‘Ya bizim çoçuklarımız?’ diye sorduğumda ‘Düşünemedim. Herhalde beynim durmuş.’ dedi ve benim cevabım da ‘Herhalde’ idi.
NOT: onun ilk çoçuğu olay dan bir seneden fazla sonra doğdu!!
Kayınvalidem üvey oğlusu için bir süre ‘ay ınşallah öyle olur da böyle olur da’ falan dedi ve ben ona dedim ki: ‘İnşallah de bir gün sen kendi suçunu görürsün de kabul edersin de.’
Ben artık kocama dedim ki… ‘şayet beraber kalırsak ne Annen beni arasın sen yokken evde ne ben ona ziyaret için giderim’. ‘Buraya da mi gelemez ozamanı?’ diye sordu ve ben ona dedim kı ‘Annen herzaman buraya gelebilir. Ama o geldiğinde ben burada olmayacağım.’
‘Nasıl yapabilirız?’ dedi. Ve ben ona dedim ki: ‘Bu artık senin problemin. Sen düşün. Biz yeteri kadar problem taşıdık da çözmeye uğraştık da.’
Kayınvalideme polise gitmeğime karşı geldiği için yazıklar olsun.
Kocama kendi çoçuklarına destek olacağına Annesine destek olduğu için yazıklar olsun.
Ve eninde sonunda yıllardır sustuğum için bana da yazıklar olsun.
…………..
Bunu eklesem fenah olmaz… Kocama bu şartları koyduğumun asıl sebebi budur: bu kadar yıl geçtikten sonra… olayları kendi çoçukların ağızından duyduktan sonra… artık kime destek olacak. Başka bir şey değil.
dazugeklappert